---

Όπως πιθανώς έχετε αντιληφθεί, το metalcore δεν το πολυπαλεύω. Ίσως να είμαι πιο δεκτικός σε περιπτώσεις συγκροτημάτων που δε χρησιμοποιούν τη φόρμουλα «κάφρικο κουπλέ / δακρύβρεχτο ρεφραίν» (βλ. Lamb of God). Για να εξηγούμαστε, αυτός είναι ένας από τους λόγους που μου άρεσε πολύ το καινούριο Chimaira.

Πέραν του παραπάνω η διάσημη και μοσχοπουλημένη μπάντα από το Ohio καταφέρνει να δημιουργήσει ατμόσφαιρες. Όχι, δε μιλάω για πλήκτρα, αλλά καθαρά για κιθάρες και κονσόλα. Ριφ και σόλο δημιουργούν ένα σκοτεινό, βιομηχανικά ηχοτoπίο, θυμίζουν ξώφαλτσα άρρωστα κιθαριστικά θέματα των Korn και πλέκουν ένα περιβάλλον horror video game, μέσα στο οποίο ο τραγουδιστής έχει τον άχαρο, πλην ηρωικό πρωταγωνιστικό ρόλο. Για τα παραπάνω προφανώς ευθύνεται η πολύ καλή δουλειά στην παραγωγή.

Δε θα επεκταθώ. Μακράν από τους καλύτερους δίσκους του ιδιώματος που έχω ακούσει ποτέ. Και, είπαμε, το metalcore ποτέ δεν υπήρξε το φόρτε μου. Μπράβο καμάρια μου. -- Φάνης Μανταίος