---

Vista Chino, δηλαδή Kyuss... σχεδόν! Δυστυχώς δεν γίνεται να γραφτεί κριτική γι' αυτόν τον δίσκο χωρίς να αναφερθούν κάποιες λεπτομέρειες σχετικά με το ποια είναι τα μέλη του γκρουπ. Οι Vista Chino λοιπόν είναι οι Kyuss Lives! οι οποίοι με την σειρά τους είναι οι Kyuss χωρίς τον Josh Homme αλλά με την σύνθεση που είχαν στο Welcome to the Sky Valley, την τελευταία φορά δηλαδή που έγραψαν μαζί οι John Garcia και Brant Bjork. Μπερδευτήκατε; Ας τα ξεδιαλύνουμε λοιπόν:

Το 2010 ο John Garcia σχημάτισε τους Kyuss Lives! με σκοπό να ξαναπαίξει κομμάτια των Kyuss με παλιούς γνωστούς και να προωθήσει το προσωπικό του project Garcia vs. Garcia. Σε αυτήν την μπάντα συμμετείχαν τα επίσης αυθεντικά μέλη των Kyuss Nick Oliveri (μπάσο) και Brant Bjork (τύμπανα) και στην κιθάρα ήταν ο άσημος Bruno Fevery. Το πλάνο της μπάντας ήταν να ηχογραφήσει υπό αυτό το όνομα έναν δίσκο και μια ζωντανή εμφάνιση μέσα στο 2012. Κάπου εκεί εμφανίζεται ο Josh Homme και ο μπασίστας Scott Reader (επίσης Kyuss), οι οποίοι κάνουν μύνηση στους Garcia/Bjork και τους απαγορεύουν να χρησιμοποιούν κάθε έκφανση του ονόματος Kyuss.

Και εγένοντο Vista Chino! Οι εναπομείναντες Garcia/Bjork (ο Oliveri αποσύρθηκε από τις δικαστικές διαμάχες) μαζί με τον Bruno Fevery αποφάσισαν ότι δεν θα ασχοληθούν πλέον με το ζήτημα και απλά θα κάτσουν να γράψουν μουσική. Την σύνθεση των κομματιών την ανέλαβε αρχικά σχεδόν εξ' ολοκλήρου ο Bjork, βασικός συνθέτης και στους Kyuss μαζί με τον Homme, αλλά στην πορεία ο Fevery αποδείχτηκε εξίσου άξιος να προσφέρει στην μπάντα. Και επειδή αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η μουσική, ας δούμε τι έχει να πει ο δίσκος.

Το Peace θυμίζει πολύ περισσότερο μουσικά τους Kyuss των Blues for the Red Sun και Welcome to the Sky Valley παρά αυτούς του ...And the Circus Leaves Town. Πιο σφιχτή μουσική και παραγωγή με ξεκάθαρο στόχο να παίξουν το desert rock που παίζανε κάποτε μόνο αυτοί και οι Fu Manchu. O Bjork δεν έχει χάσει ούτε ένα χιλιοστό από αυτά που τον κάνανε τον ντράμερ που είναι σήμερα και δίνει στις συνθέσεις όλη τη βάση που χρειάζονται για να ξεδιπλωθούν τα ριφ του Fevery και η φωνάρα του Garcia. Θα ήταν ιεροσυλία να λέγαμε ότι οι κιθάρες δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από αυτές του Homme, αλλά αντικειμενικά ο Fevery έχει κάνει καταπληκτική δουλειά τόσο από άποψη ιδεών όσο και σε ζητήματα ήχου. Προσωπικά με ξένισε λίγο η έκταση που χρησιμοποιεί ο Garcia στην φωνή του, αλλά μετά από μερικές ακροάσεις φαίνεται ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει και η χαρακτηριστική αμερικάνικη χροιά του είναι εκεί για να σε πωρώσει.

Οι συνθέσεις που έχω ξεχωρίσει είναι το "Dargona Dragona", το "Sweet Remain" (με ριφ που είναι λες και βγήκε κατευθείαν από το Welcome to the Sky Valley) και το "Planets 1 & 2". Όσο καλός και να είναι όμως ο δίσκος, δεν είναι - και δεν νομίζω ότι περίμενε κανείς να είναι - ισάξιο με τα διαμάντια του παρελθόντος. Η απουσία του Homme είναι προφανής, όσο και αν προσπαθεί να μας πείσει ο Bjork ότι δεν τον χρειάζεται. Έχουμε να κάνουμε με έναν πολύ καλό stoner δίσκο από ανθρώπους που έχουν φάει τη ζωή τους να παίζουν αυτό το είδος, απλώς δεν έχει το κάτι παραπάνω. Είναι πιθανό, αν τον έβγαζε κάποια άλλη μπάντα, να μας εντυπωσίαζε πιο πολύ αλλά καλώς ή κακώς έχουμε μεγαλύτερες προσδοκίες από τους Vista Chino. Το αισιόδοξο είναι ότι φαίνεται οι Bjork/Garcia να βρίσκουν τον εαυτό τους. Πιθανώς ακόμα να μην είχαν την άνεση να ξαναγράψουν μαζί ή να ήταν ακόμα μουδιασμένοι.

Σε οποιαδήποτε περίπτωση ο δίσκος έχει τόσο μουσική όσο και ιστορική αξία, αλλά θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που τελικά μας δώσανε. Συστήνεται ανεπιφύλακτα σε όλους τους φαν του stoner/desert ήχου, μιας και σίγουρα θα τον ευχαριστηθούν. Παρακαλούνται επίσης όλοι οι οπαδοί των Kyuss/Queens of the Stone Age να τον ακούσουν γιατί αναμένεται να συζητηθεί πολύ το ζήτημα του ποιος και αν έχει δίκιο από τους Homme και Garcia με πολλές μπύρες και τους δίσκους των συγκροτημάτων στο repeat! -- Άρης 'Ymir' Πολιτόπουλος