---

To Dream είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των νέων Hawklords, για το οποίο μας μιλούσαν με ενθουσιασμό κατά την πρόσφατη επίσκεψή τους στην Αθήνα στην αρχή του καλοκαιριού. Ναι, είναι όπως το είπαν: Αρκετά βήματα παρακάτω από το We Are One του 2012 και αυτό δεν μας ξαφνιάζει. Καταλάβαμε από την εμφάνισή τους εδώ ότι είναι φανταστικοί μουσικοί (σσ. όχι πως δεν το υποψιαζόμασταν από τα έργα και τις ημέρες τους που είχαν προηγηθεί) και είναι κατά συνέπεια λογικό ότι όσο περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί, θα βγάζουν όλο και καλύτερο υλικό, αφού είναι σαφές πως έχουν πάρει το τωρινό τους πρότζεκτ αρκετά στα σοβαρά. Όπως είχαμε πει και για το We Are One, οι Hawklords δεν φιλοδοξούν να είναι απλά οι εναλλακτικοί Hawkwind - αν και έχουν όλα τα προσόντα και με το παραπάνω - αλλά κάτι περισσότερο, να γίνουν κάτι αυτούσια σημαντικό κι ενδιαφέρον. Και αυτό επιβεβαιώνεται πανηγυρικά κι από το Dream.

Στο νέο δίσκο υπάρχουν κομμάτια που ακολουθούν τον space punk κανόνα των Hawkwind (λ.χ. "D.N.A.", "I.D. Man") αλλά αλλού αναδύεται ένα πιο ολοκληρωμένο space / prog σύμπαν κατά τρόπο διαχρονικά επίκαιρο (δηλαδή είτε για τους γηραιούς φαν των Pink Floyd και της kraut electronica, είτε για την επόμενη γενιά που αρκείται σε τύπους όπως ο Steven Wilson) - χαρακτηριστικά είναι κομμάτια όπως το εισαγωγικό "Dream A Dream" ή το "Elemental Mind", που ακούγεται σα να έρχεται από τα πρώιμα 70s και είναι ίσως το πιο αγαπημένο μας σε αυτή τη συλλογή, ή η μπαλάντα "Nowhere Everywhere" όπου πίσω από την ακουστική κιθάρα του Jerry Richards οργιάζει το οπλοστάσιο πλήκτρων του Harvey Bainbridge, μιμούμενο τα πάντα, από τσέλο μέχρι λέιζερ πιστόλια. Η υφή των κομματιών του Dream είναι πιο σύνθετη, η παραγωγή έχει μεγαλύτερο βάθος και αναμενόμενα το αποτέλεσμα είναι κατάλληλο για πολλαπλές ακροάσεις, στη διάρκεια των οποίων ανακαλύπτεις συνεχώς όλο και κάτι παραπάνω. Αλλά οι Ηawklords δεν νοιώθουν την ανάγκη να παράξουν έναν ευκόλως κατατάξιμο ήχο. Ακούστε για παράδειγμα το "White Flag" που κινείται εντυπωσιακά δεμένα από τη ψυχεδέλεια των 60s στην post-punk πρωτοπορεία των 80s με συγκολλητικά συννεφάκια ambient electronica. Ή το "Dead Air" που θα μπορούσαν άνετα να εκτιμήσουν - αν το άκουγαν - οι φαν της σύγχρονης post-everything indie νεο-ψυχεδέλειας. Θα μπορούσαμε να γράφουμε επαίνους για το Dream επ' άπειρον...

Να μην ξεχάσουμε να σημειώσουμε τη συμμετοχή στο δίσκο και πάλι του λογοτέχνη John 'Crow' Constable αλλά και ενός άλλου παλιού γνώριμου, του πρώην κημπορντίστα των Ark / Sonic Assassins / Hawkwind Paul Hayles. Συμπερασματικά τώρα, θα ήταν άδικο να νομίσετε ότι απλά είμαστε θετικά προκατειλημμένοι απέναντι στους νέους Hawklords. Πρέπει οπωσδήποτε να τους ακούσετε για να αντιληφθείτε πόσο καλοί είναι... -- Laertis