---

Μούσια, μπύρες και βρώμικο rock'n'roll. Αυτές οι λέξεις χαρακτηρίζουν απόλυτα το ντεμπούτο των SpiralArms. Το σεξτέτο αποτελείται, μεταξύ άλλων, από πρώην μέλη των Vicious Rumors, Forbidden και Vio-lence, αλλά στο Freedom δεν θα βρείτε κανένα στοιχείο από αυτές τις μπάντες. Ο ήχος κινείται σε heavy rock μονοπάτια, 70s ψυχεδέλεια και stoner rock, αλλά και doomy περάσματα. Σε πολλά σημεία θυμίζουν πρώιμους Corrosion of Conformity, Monster Magnet, ακόμα και παλιούς Soundgarden.

Χωρίς να έχω να τους προσάψω κάτι άσχημο, η αλήθεια είναι ότι στον δίσκο δεν υπάρχει κάτι πρωτότυπο. Οι τύποι φαίνεται όμως ότι καραγουστάρουν αυτό που παίζουν και το κάνουν για την πάρτη τους και για όποιον άλλον γουστάρει. Δεν συναντάς άλλωστε εύκολα συγκρότημα τη σήμερον που να αυτοχαρακτηρίζεται απλά ως 'rock and roll band'. Παρ' όλα αυτά η παραγωγή ακούγεται τρομερά επιτηδευμένη. Προσπαθούν πάρα πολύ να έχουν το ηχόχρωμα των 70s, αλλά είμαστε στο 2013 και δεν μπορούν να αποφύγουν το σύγχρονο καθαρό ήχο, πράγμα που κόβει αρκετά από το συναίσθημα του άλμπουμ. Τα κομμάτια επίσης είναι πολύ πιασάρικα, χωρίς αυτό να είναι ιδιαίτερα κακό - απλώς αφαιρεί και αυτό από τον γενικότερο χαρακτήρα και την προσωπικότητα του δίσκου.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν βέβαια ότι το Freedom δεν έχει και τις πολύ καλές του στιγμές. όπως τα: "Dropping Like Flies", "Hold Me to the Sky", "Blackmoon Morning" και "Dealer" (τίγκα C.O.C.). Τα υπόλοιπα κομμάτια δεν είναι άσχημα, αλλά όπως ξαναείπα ο δίσκος χάνει σε συναίσθημα και προσωπικότητα. Αν ήθελε κανείς να είναι κακοπροαίρετος, θα έλεγε ότι η μπάντα προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το γενικότερο stoner/retro trend που παίζει τα τελευταία χρόνια. Μπορεί αυτό να έχει κάποια δόση αλήθειας, αλλά ωστόσο φαίνεται ότι γουστάρουν αρκετά αυτό που κάνουν για να προσπαθούν απλά να κάνουν μια αρπαχτή - δεν τη χρειάζονται άλλωστε. Ελπίζω απλώς στις επόμενες δουλειές τους να μας δώσουν έναν δίσκο του είδους που έχουν την δυνατότητα να γράψουν μουσικοί με τέτοια εμπειρία. -- Άρης 'Ymir' Πολιτόπουλος