---

Omen of... schizophrenia.

Παλιοί βετεράνοι της death metal σκηνής, οι Broken Hope από το Σικάγο κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο Swamped in Gore το 1991, το οποίο, για τα trivia, ήταν και το πρώτο ψηφιακά ηχογραφημένο death metal άλμπουμ. Μετά από 14 χρόνια δισκογραφικής απουσίας και μία ταραχώδη μουσική καριέρα, επιστρέφουν τώρα πιο αιμοδιψείς από ποτέ. Το προηγούμενό τους άλμπουμ Grotesque Blessings κυκλοφόρησε το 1999, αλλά καθώς τα πράγματα δεν προχωρούσαν και τόσο καλά λόγω διαφόρων προβλημάτων (και με την τότε δισκογραφική τους), η πορεία τους σταμάτησε κάπου στο 2002. Πιστοί από την αρχή στην παράδοση του death metal, όπως το δίδαξαν οι Cannibal Corpse και οι Morbid Angel, πρόσφεραν μερικούς αξιόλογους δίσκους στο πάνθεο των ξεπεσμένων και έχουν περιοδεύσει με ονόματα-μεγαθήρια του είδους, όπως οι Obituary. Παρ' όλο που μετά τον θάνατο του τραγουδιστή τους Joe Ptacek το 2010 κάθε συζήτηση για ένα πιθανό 'come back' έπεσε στο κενό, ο ιδρυτής του συγκροτήματος Jeremy Wagner δεν το έβαλε κάτω και επανδρώνοντας το τανκ του για άλλη μία φορά με μέλη των Gorgasm και των Hope, ανέστησε τελικά την ριφομηχανή των Broken Hope. Ας περάσουμε όμως στο άλμπουμ αυτό καθαυτό.

Έχουμε εδώ 15 νέα κομμάτια συμπεριλαμβανομένου ενός 'intro'.Το πρώτο που παρατηρεί ο καθένας κατά την ακρόαση του δίσκου είναι η λύσσα και η ορμή του. Είναι σαν να είχαν κλείσει τους ασκούς του αιόλου τόσα χρόνια και τώρα ασυγκράτητοι ξεσπούν και δημιουργούν χάος. Το σίγουρο είναι πως οι Broken Hope no.2 θέλουν πολύ να αποδείξουν πως επέστρεψαν. Σε σύγκριση με τις παλιές κυκλοφορίες τους, που πάντα κρατούσαν καλά στο μονοπάτι του old school death, το Omen of Disease έχει πολλά περισσότερα τεχνικά στοιχεία, πιο γυαλισμένη παραγωγή και ο νέος κύριος πίσω από το μικρόφωνο έχει δώσει μια καθαρά grind δυναμική. Ως εδώ όλα καλά. Η καλή εντύπωση όμως που δημιουργεί το όλο αποτέλεσμα δεν είναι επειδή εδώ έχουμε κάτι καινοτόμο, διαφορετικό και με ταυτότητα. Τα ριφ είναι απλά και η τεχνική φόρμουλα χιλιοφορεμένη. Το δυνατό σημείο βρίσκεται ίσως στα ντράμς, στα οποία ο κύριος Mike Micezek πραγματικά έχει δουλέψει πολύ και καλά απ' ό,τι φαίνεται. Το γενικό τελικό αποτέλεσμα πάντως δεν σε αφήνει αδιάφορο. Εδώ έχουμε έναν καλό δίσκο για το είδος του. Οπότε... let the bloodbath begin... -- Μαριάννα Αρμπερώρη