---

Τρίτος δίσκος για τους Horisont. Μεγάλο στοίχημα, αλλά το κέρδισαν. Για όσους δεν τους ξέρετε, πρόκειται για Σουηδούς (ναι, η λεβεντογέννα δε φαίνεται να στερεύει ποτέ), οι οποίοι, αφού έκαναν καλή εντύπωση στους underground κύκλους με το ντεμπούτο τους, Tva Sidor Av Horisonten, «ετσιμπήθησαν» με συνοπτικές διαδικασίες από τον πάντα ανοιχτομάτη Lee Dorrian και έκτοτε δισκογραφούν για λογαριασμό της Rise Above, βγάζοντας δίσκους τον έναν καλύτερο από τον άλλον.

Πέρσι είχαμε το Second Assault, φέτος το Time Warriors. To οποίο εκτός από πολύ καλός δίσκος, είναι και αρτιότερο των προηγούμενων δύο full length κυκλοφοριών τους. Συνεπώς έχουμε μια μπάντα που εκτός του ότι είναι δισκογραφικά συνεπής και άρα έχει απόθεμα έμπνευσης, εξελίσσεται και βελτιώνεται από κυκλοφορία σε κυκλοφορία.

Το retro/vintage rock μπορεί να είναι της μόδας τελευταία, αλλά έχει αρχίσει από τη δεκαετία του '90 και πιο πίσω (βλ. Cathedral, Spiritual Beggars) και πλέον στέκει αυτόνομο ως genre. Οι Horisont είναι από εκείνους τους μουστακαλήδες ξανθομπάμπουρες που αγαπάνε τη δισκοθήκη τους, τα παζάρια ρούχων και επιβιβάζονται στο vintage hard rock τρένο με σκοπό να το γεμίσουν με την αγάπη και την καύλα τους, όχι να το ληστέψουν και να κατέβουν στον πλησιέστερο σταθμό. Έχοντας έντονες μελωδίες, παθιασμένα φωνητικά και, σε αυτό το άλμπουμ ειδικά, στιβαρό drumming, το συγκρότημα γράφει κομματάρες που άλλοτε σε κολλάνε στον τοίχο, άλλοτε σε βουτάνε σε περασμένες δεκαετίας και άλλες φορές σε κάνουν να οικτίρεις όσους λένε ότι δε βγαίνει πια καλή μουσική.

Προφανώς δε διεκδικούν δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά ξέρουν να γράφουν τραγούδια και μελωδίες. Το ροκ τους είναι ποτισμένο με το στίγμα παρόμοιων συγκροτημάτων της χώρας τους, αλλά το γεωγραφικό αποτύπωμα στη μουσική τους δεν νοθεύει τον προσωπικό ήχο που ευτυχώς διαθέτουν. Επίσης είναι straight vintage rock δίχως να χρησιμοποιούν occult/satanic/stoner δολώματα προς αλίευση χιπ ακροατών. Όσοι γουστάρετε Graveyard, είναι κρίμα να μην έχετε ακούσει Horisont! Τόσο απλά… -- Φάνης Μανταίος