---

Οι Monster Magnet είναι μια μπάντα που δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις, παρ' όλα αυτά ένα μικρό ιστορικό κρίνεται απαραίτητο στην εισαγωγή αυτής της δισκοκριτικής. Οι Monster Magnet θεωρούνται από πολλούς πατέρες του stoner ήχου μαζί με μπάντες όπως οι Kyuss, Sleep, Melvins και άλλοι. Ταυτόχρονα όμως μέσα στα χρόνια κατάφεραν να διαφοροποιηθούν και να αποστασιοποιηθούν από οποιαδήποτε ταμπέλα και να παίξουν σε μια κατηγορία μόνοι τους. Ένας από τους λόγους που συνέβη αυτό ήταν ο πιο 'sludgy' και ψυχεδελικός ήχος που χαρακτήρισε τις πρώτες κυκλοφορίες τους σε σχέση με άλλες μπάντες της εποχής. Το 1998 όμως, με την κυκλοφορία του Powertrip, για πολλούς το εμπορικό και καλλιτεχνικό ζενίθ τους, αλλάξανε τελείως ρότα και πήγανε σε πιο rock'n'roll μονοπάτια, με αρκετά πιο πιασάρικα και τσαμπουκαλεμένα κομμάτια, αφήνοντας στην άκρη τα ψυχεδελικά τριπαρίσματα. Η συνέχεια δυστυχώς δεν ήταν το ίδιο επιτυχημένη με τον 'mastermind' Dave Wyndorf να μπαινοβγαίνει σε κλινικές αποτοξίνωσης, χωμένος μέσα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Οι δίσκοι που ακολούθησαν ήταν στο ίδιο rock'n'roll μοτίβο: για να απολαμβάνονται λάιβ με πολύ μπύρα, αλλά χωρίς να έχουν να προσφέρουν τίποτα στην τεράστια κληρονομιά τους. Στο τέλος των 00s ο Wyndorf αποφάσισε να καθαρίσει από όλα και αυτό είχε αντίκτυπο στη μουσική τους αλλά κυρίως στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η εμφάνιση τους στο Gagarin 205 το 2008 όπου τα σημάδια της αποτοξίνωσης ήταν φανερά στην φωνή του (κουράστηκε από νωρίς) αλλά και στην εμφάνισή του, με πολλά κιλά παραπάνω και χωρίς διάθεση να κινηθεί ιδιαίτερα. Το Mastermind του 2010 κράτησε λίγο πολύ το μοτίβο του Powertrip αλλά ικανοποίησε σε γενικές γραμμές.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα και το Last Patrol. Μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό, οι Monster Magnet αποφάσισαν να γυρίσουν στις ρίζες τους. Με πάρα πολλές μουσικές αναφορές στους δύο πρώτους δίσκους τους, η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο ψυχεδελική και όχι τόσο ένα ροκ πάρτυ. Η παραγωγή έγινε από τον Wyndorf και από τον έτερο κιθαρίστα της μπάντας Phil Caivano και έχει ένα ιδιαίτερο 'vintage vibe'. Στους παλιότερους και ορκισμένους οπαδούς της μπάντας ο δίσκος δικαίως θα θυμίσει εποχές πριν το 1995 και την κυκλοφορία του Dopes to Infinity. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός ότι είναι ο πρώτος τους δίσκος μετά την αποχώρηση του Ed Mundell, ο οποίος ήταν μαζί τους από το 1992, αλλά και η ύπαρξη τριών κιθαριστών που δεν φαίνεται να έχει να προσφέρει τίποτα, μιας και είναι ελάχιστα τα σημεία στα οποία φαίνεται να αξιοποιεί η μπάντα τις δυνατότητες που δημιουργούνται από τρεις κιθάρες. Τέλος ο Wyndorf ακούγεται εξαιρετικός παρά τα 56 του χρόνια.

Το ύφος του δίσκου, όπως είπα και παραπάνω, είναι σαφώς πιο ψυχεδελικό αλλά και πιο ήσυχο σε σχέση με άλλες κυκλοφορίες τους. Στο Last Patrol θα βρει κανείς περισσότερες μελωδίες, ακουστικά μέρη και περίεργες συνθέσεις και όχι μεγάλα ριφ και bluesy κομμάτια. Το εναρκτήριο "I Live Behind the Clouds" αλλά και το ομότιτλο που ακολουθεί θυμίζουν πολύ κομμάτια από τους δύο πρώτους δίσκους και είναι ίσως τα πιο μελωδικά/ψυχεδελικά. Το "Three Kingfishers" ακολουθεί το ίδιο μοτίβο που κυριαρχεί στο δίσκο με τα κομμάτια να ξεκινάνε αργά και να χτίζονται στην πορεία. Το "Paradise" είναι το ακουστικό διάλειμμα του άλμπουμ πριν το "Hallelujah" που είναι ίσως το μοναδικό κομμάτι που θυμίζει το πρόσφατο παρελθόν τους. Η σειρά των δύο αυτών κομματιών δεν φαίνεται να είναι τυχαία, καθώς περνάει από ένα ήρεμο ακουστικό κομμάτι σε κάτι πιο rock'n'roll και bluesy. Δυστυχώς, το "Hallelujah" είναι η μοναδική κοιλιά του δίσκου, καθώς φαίνεται τελείως αποξενωμένο από τα υπόλοιπα τραγούδια, χωρίς όμως αυτό να το κάνει κακή σύνθεση. Η συνέχεια ακολουθεί τον γενικότερο χαρακτήρα του δίσκου με αποκορύφωση το "End of Time", το οποίο είναι απλά κομματάρα!

Συνολικά ο δίσκος είναι σαφώς πιο ήρεμος απ' ό,τι μας είχαν συνηθίσει τελευταία. Σίγουρα όμως ο ταγμένος οπαδός θα βρει πράγματα που θα τον κρατήσουν. Το μόνο αρνητικό είναι ότι το Last Patrol δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει. Είναι ένας πολύ καλός δίσκος, όπως μόνο οι Monster Magnet ξέρουν να φτιάχνουν, φαίνεται ότι η επιστροφή στις ρίζες τους είναι αυτό που γουστάρουν αυτή τη στιγμή και το κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά μέχρι εκεί. Δεν κάνουν καμμία υπέρβαση και σε καμμία περίπτωση δεν προσπαθούν να πρωτοτυπήσουν. Οπότε μην ψάξετε εδώ να βρείτε κάτι καινούριο. Το πιθανότερο είναι μάλιστα, αν είστε 'die hard' οπαδός, αφού ακούσετε το Last Patrol να χώσετε κατευθείαν το Spine of God ή το Superjudge. Οι Monster Magnet δεν μας έδωσαν κάτι κλασικό, ούτε ένα διαμάντι. Μας έδωσαν όμως έναν πάρα πολύ καλό δίσκο. Ακόμα και αν δεν έχετε ασχοληθεί ποτέ παλιότερα μαζί τους δεν θα χάσετε να ακούσετε αυτόν τον δίσκο, θα σας ψήσει σίγουρα! -- Άρης 'Ymir' Πολιτόπουλος