---

Για τους πιτσιρικάδες Night το έχουμε ξαναπεί. Όχι, δεν κάνουν κάτι πρωτάκουστο - κλασικό heavy metal παίζουν στο ύφος των προπατόρων: Saxon, ολίγοι AC/DC και κυρίαρχα Judas Priest (σσ. αν ο Halford ακούσει την τσιρίδα του τραγουδιστή τους ή θα του κάνει μήνυση ή θα τον υιοθετήσει). Δεν υπάρχει εδώ κάποιο καινούργιο στοιχείο, ούτε από πλευράς τραγουδοποιΐας ούτε από πλευράς παιξίματος. Παίζουν πολύ καλά και πειστικά δικό τους υλικό το οποίο βρίσκεται κατά το δυνατόν κοντύτερα στα πρότυπά τους - και πιστέψτε με έχουν πλησιάσει απίστευτα πολύ. Αλλά παρόλο που αυτό και μόνο το στοιχείο είναι εξαιρετικά στα υπέρ τους, υπάρχει βασικά κάτι άλλο που με ενθουσιάζει στην περίπτωσή τους. Είναι ο απερίγραπτα αναζωογονητικός νεανικός τους ενθουσιασμός - για κάτι μάλιστα που μακράν απέχει από τη γενιά τους και αφορά κυρίως τη δική μου! - και το πάθος τους που φαίνεται πεντακάθαρα σε όλα τα στοιχεία αυτής της παραγωγής. Παίζουν στο στούντιο ζωντανά τα τραγούδια τους (και μάλιστα αλάνθαστα), δεν κάνουν καμμία προσπάθεια 'post-production' για να φτιάξουν έναν ήχο σύγχρονων προδιαγραφών, δεν ανακατεύουν στην τεχνική τους μεταγενέστερα metal στοιχεία (παρά την ύπαρξη πληθώρας τέτοιων), ακόμη και το εξώφυλλο του δίσκου τους είναι 70s τεχνοτροπίας. Αν κάποιος άσχετος ακούσει τραγούδια τους όπως τα "Fire and Steel", "Hang Them High" ή "Into the Night" (σσ. η αναφορά είναι καθαρά ενδεικτική), πιθανά θα ρωτήσει από ποιον δίσκο των Priest είναι... Σε μια εποχή που έχει γεμίσει ο τόπος μπάντες με «ρετρό» προθέσεις, οι οποίες ωστόσο λίγο με πείθουν ότι έχουν τις απαιτούμενες ώρες ακρόασης των κλασικών, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να βάλω σε αυτούς τους λαμπρούς νέους μέτρια βαθμολογία! Αν μη τι άλλο, το Night έχει «λειώσει» μέχρι στιγμής στα χέρια μου σε ακροάσεις «δρόμου». Κυρίες και κύριοι, the Swedish Steel! -- Joe Wildthing