---

To Spacehawks, αν και άλμπουμ που κυκλοφόρησε με σκοπιμότητα να υποστηρίξει την (αναμενόμενη) πρώτη βορειοαμερικανική περιοδεία της ιστορικής μπάντας εδώ και... αιώνες, είναι ωστόσο ένα «κανονικό» στούντιο άλμπουμ των Hawkwind κι όχι συλλογή. Aν και σημαντικό μέρος του υλικού είναι γνωστά κομμάτια από το ένδοξο παρελθόν σε νέες εκτελέσεις από την τωρινή σύνθεση του γκρουπ, ενώ επίσης ορισμένα (λίγα) κομμάτια υπήρχαν ως έχουν εδώ ή σε διαφορετικές μίξεις και στα πρόσφατά τους άλμπουμ, περιλαμβάνεται και καινούργιο υλικό.

Αλλά πριν γράψουμε την άποψή μας, καλό θα ήταν για τους συλλέκτες Hawkwind να ξεκαθαρίσουμε τι είναι τι: Έχουμε λοιπόν νέες, κατά κανόνα ενδιαφέρουσες, εκτελέσεις των "Sonic Attack" (σσ. που βρισκόταν αρχικά βεβαίως στο Space Ritual του '73, αλλά αν ψάξουμε στο κελάρι θα καταλήξουμε σε λίστα με ντουζίνες εκτελέσεων από διάφορα επίσημα και bootleg Hawk-βινύλια και Hawk-cd), "We Took the Wrong Step (Years Ago)" και "Master of the Universe" από το Χ In Search of Space του '71 (σσ. το πρώτο στην εξαιρετική εκτέλεση που υπήρχε και στο περσινό σόλο άλμπουμ του Dave Brock Looking for Love in the Lost Land of Dreams), "Assault & Battery", "(The Golden) Void" και "The Demented Man" από το Warrior on the Edge of Time του '75 (σσ. τα δύο πρώτα ως medley μαζί με ένα τρίτο, το "Where"), "Sentinel" και "Sunship" από το Blood of the Earth του 2010 (σσ. το δεύτερο σε remix), "Seasons" από το περσινό άλμπουμ Onward (σε remix επίσης), καθώς και το "It's All Lies" από το προηγηθέν άλμπουμ των Hawkwind Light Orchestra Stellar Variations. (σσ. Για όλους αυτούς τους δίσκους μπορείτε φυσικά να διαβάσετε κριτικές στο Wild Thing, το οποίο σταθερά θεωρεί έγκλημα καθοσιώσεως να παραλείψει την παρουσίαση οποιουδήποτε δισκογραφήματος των Hawkwind και της ευρύτερης οικογενείας). Υπάρχουν βέβαια και πέντε νέα κομμάτια, τα οποία αν και δεν συγκρίνονται με το παλιό υλικό - όχι επειδή είναι άσχημα, αλλά επειδή δεν ακούγονται πάντα πολύ σχετικά με τον παραδοσιακό μουσικό κώδικα των Hawkwind - ενσωματώνονται ωστόσο καλά στο υπόλοιπο πρόγραμμα ακρόασης. Εξ αυτών ξεχωρίζει ιδιαίτερα το "We Two Are One". Αυτά ως προς το περιεχόμενο. Ως προς τη σύνθεση της μπάντας, ως γνωστόν κι από τους άμεσα προηγούμενους δίσκους τους, εκτός από τον πατριάρχη Brock αυτή περιλαμβάνει τους Tim Blake (θερεμίνη, συνθεσάιζερ) (σσ. έτερη παλιά καραβάνα στην παρούσα σύνθεση), Richard Chadwick (ντραμς - σταθερά για τρεις δεκαετίες), Dead Fred (βιολί, πλήκτρα), Niall Hone (μπάσο, κιθάρα, συνθεσάιζερ) και τον Mr. Dibs (μπάσο, φωνή, ηλ. τσέλο).

To 'raison d'être' του Spacehawks νομίζω ότι δικαιολογεί απόλυτα την επιλογή του υλικού, αφού στοχεύει στο να παρουσιάσει στον ακροατή του τι πρέπει να περιμένει ν' ακούσει από το συγκρότημα αν πάει σε μια συναυλία τους τώρα: το ρεπερτόριο που κυριαρχεί στο set τους παιγμένο από τους μουσικούς που σήμερα απαρτίζουν τους Hawkwind. Με αυτήν την έννοια είναι ένας ενδιαφέρων δίσκος, καθώς αποτυπώνει με ακρίβεια τον τωρινό ήχο της μπάντας και επιπλέον ακούγεται στο σύνολό του απολαυστικός, τουλάχιστον στους εθισμένους (σσ. όπως εμείς). Από την άλλη μεριά βέβαια η έλλειψη αρκετού φρέσκου υλικού μειώνει αντικειμενικά τη σημαντικότητά του μέσα στην (ούτως ή άλλως) περίπου ατέλειωτη δισκογραφία τους. Άρα, για να μην το φέρνουμε γύρω-γύρω, όσοι έχουν στη συλλογή τους λίγους δίσκους των Hawkwind, έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους πριν ασχοληθούν με το Spacehawks. Οι άλλοι (οι τρελαμένοι) δεν νομίζω ότι έχουν κανένα σοβαρό λόγο να διστάσουν. Αντίθετα θα προσθέσουν στις δεκάδες εκτελέσεις των "Master of the Universe" ή "Sonic Attack" που ήδη φιλοξενούνται στις δισκοθήκες τους, μια ακόμα και μάλιστα πολύ καλή. (σσ. Είναι όπως και με τους Dead ένα πράγμα - δεν τελειώνεις ποτέ...) -- Γιάννης Ζώης