---

Το blues rock δεν είναι εύκολη υπόθεση γενικά. Δεν είναι εύκολο να πατάς σε πλάτες γιγάντων και να προσπαθείς να πείσεις τόσο για τη μουσική σου όσο και για τις προθέσεις σου ως μπάντα. Ευτυχώς για τους λάτρεις του 70s rock/hard rock/southern ήχου το 2013 ήταν μια πολύ καλή χρονιά με νέες κυκλοφορίες από Clutch, Monster Magnet και Spiritual Beggars ως τα πιο τρανταχτά παραδείγματα. Στηv πολύ γεμάτη αυτή λίστα έρχεται να προστεθεί και το δεύτερο άλμπουμ των Zodiac A Hiding Place.

Η μπάντα είχε ενθουσιάσει με το ντεμπούτο της και είχε δημιουργήσει πολύ μεγάλες προσδοκίες για τη συνέχεια. Με την παρουσίαση του πρώτου κομματιού, του "Downtown", ως 'teaser' για το δίσκο υπήρξε παγωμάρα. Όχι ότι είναι κακό κομμάτι, αλλά είναι αδιάφορο και σε ένα τελείως διαφορετικό και κάπως AC/DC ύφος που δεν ταιριάζει στην μπάντα. «Λες να μην καταφέρουν να βγάλουν κάτι καλό; Λες να ήταν απλά ένα πυροτέχνημα; Κρίμα και φαινόταν καλή μπάντα ρε γαμώτο» και διάφορα άλλα τέτοια άρχισαν να κυκλοφορούν στο διαδίκτυο καθώς η κυκλοφορία πλησίαζε.

Ε λοιπόν, κομμένες οι μαλακίες. Το A Hiding Place είναι εδώ και παίρνει κεφάλια. Με έναν τρομερά στιβαρό και ισορροπημένο rock δίσκο οι Zodiac δείχνουν ότι όχι μόνο το 'χουν αλλά και ότι ήρθαν για να μείνουν. Προσπερνώντας το εναρκτήριο "Downtown", στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω και είναι το πιο αδιάφορο κομμάτι του δίσκου, περνάμε στο "Free", ένα κομμάτι με φοβερά πιασάρικο ρεφρέν που άνετα θα γίνει αγαπημένο στις ζωντανές εμφανίσεις τους. Το "Underneath My Bed" γκρουβάρει σαν το διάολο. Το "Leave Me Blind" είναι η πρώτη μπαλάντα του δίσκου που ο Nick van Delft ξεδιπλώνει τις φωνητικές του ικανότητες. Συνέχεια με το αργό και βαρύ χαρντ ροκ μπιτ του "Moonshine" για να ακολουθήσει η δεύτερη φοβερή μπαλάντα του δίσκου, το "Believer". Το επόμενο κομμάτι, “I Wanna Know” αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο ξεκινάει ως ακουστικό για να περάσει σε δυνατά σόλο και να οδηγήσει στο δεύτερο μέρος με τα χαμηλοκουρδισμένα του κουπλέ και ένα εκπληκτικό ρεφρέν. Το άλμπουμ κλείνει εντυπωσιακά με μια φανταστική διασκευή του "Cortez the Killer" του Neil Young.

Ο δίσκος δεν έχει αδύναμα σημεία. Είναι φοβερά ισορροπημένος, εκεί που πρέπει να ροκάρει το κάνει αποφασιστικά και εκεί που πρέπει να μαλακώσει φέρνει φοβερές μελωδίες με πολύ συναίσθημα. Τα κιθαριστικά σόλο σπέρνουν, τα τύμπανα και το μπάσο δημιουργούν ιδανικές πλατφόρμες για να ξεδιπλωθούν οι συνθέσεις και η φωνή του van Delft είναι φοβερά δουλεμένη και απολύτως κατάλληλη για το ύφος. Στα δικά μου αυτιά κατάφεραν άνετα να ξεπεράσουν το επίσης καταπληκτικό ντεμπούτο τους και να εδραιωθούν ως ένα από τα καυτά ονόματα του ιδιώματος. Α, για το εξώφυλλο είπα; Φανταστικό! -- Άρης 'Ymir' Πολιτόπουλος