---

Δεν γνωρίζω γιατί ακριβώς το αποτέλεσμα του λεγόμενου 'chill out' θα πρέπει να επιτυγχάνεται με electronica διασκευές σε πολύ γνωστές συνθέσεις κλασικής μουσικής κι όχι με αυτές καθαυτές τις συνθέσεις σε κάποιες από τις πολλές εξαιρετικές εκτελέσεις που διαθέτει η υπερβολικά πλούσια ανά τις δεκαετίες κλασική δισκογραφία, αλλά βέβαια θα μου πείτε ότι το περίφημο Café del Mar σε αυτό το πράγμα ειδικεύεται εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, οπότε γιατί να χαλάσουμε τη συνταγή αφού πουλάει καλά στις ορδές των ασχέτων με την καλή μουσική που κατακλύζουν τον πλανήτη; Μετά από αυτή τη γενική παρατήρηση, ας δούμε ωστόσο λίγο πιο αναλυτικά τα περιεχόμενα αυτού του άλμπουμ:

H συλλογή ανοίγει με ένα δυστυχώς μικρό απόσπασμα από τη διασκευή / ανασύνθεση στις γνωστές «Τέσσερεις Εποχές» του Vivaldi από το σύγχρονο μετα-μινιμαλιστή βρετανό συνθέτη Max Richter. Μετά από μια καλή αρχή αντιμετωπίζουμε θετικά και τη γυμναστική του δανού Christian Rønn (υπό το ψευδώνυμο Ganga, που συνήθως χρησιμοποιεί) πάνω στην πρώτη "Gymnopédie" του Erik Sati. Οι βρετανοί όμως acid-jazz D*Note, που τώρα τελευταία πειραματίζονται γενικώς με κλασικά θέματα, δεν μας ενθουσιάζουν ιδιαίτερα με την άσκησή τους πάνω στην γνωστή «Παβάνα για μια νεκρή ινφάντα» του Ravel και ο συνήθης ύποπτος στις συλλογές αυτής της σειράς Afterlife (κατά κόσμον Steve Miller) δεν καταφέρνει να διορθώσει την κατάσταση με το δικό του "Clair de Lune" από τη Suite Bergamasque του Debussy. Εκεί όμως που αρχίζουμε να πλήττουμε, ο William Orbit με το "Aquarium" από το Καρναβάλι των ζώων του Saint-Saëns καταφέρνει να κάνει τη δεύτερη σημαντική συνεισφορά σε αυτήν την άνιση συλλογή. Αλλά φευ! Γρήγορα οι αναπτερωμένες μας ελπίδες πάνε περίπατο με το "Airstrings" δια χειρός Christian Rønn και πάλι από τους(;) Space One, καθώς ο πολυφορεμένος "Air on the G string" (Ορχηστρική Σουίτα Νο. 3 σε Ρε μείζονα, BWV 1068) του Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ μετατρέπεται σε κάτι σαν μουσική υπόκρουση για διαφήμιση για πράσινο τσάι (ή και τίποτε χειρότερο...). Και βέβαια ο γνωστός άγγλος dj Chris Coco, που ακολουθεί, δεν βοηθάει την όλη κατάσταση με το περίπου χορευτικό (!) "Arabesque" που κάπου στο βάθος κρύβει και ολίγον Debussy. Στη συνέχεια η "Tristesse" δια χειρός Marc Durif και των ξεχασμένων Nova Nova λίγη από τη μαγεία της τρίτης Σπουδής για πιάνο (Op.10) του Frédéric Chopin διατηρεί και για να μην απεραντολογούμε λίγα πράγματα αξίζουν και τα "Spectral" από τους The Lydian Project (παράλληλο πρότζεκτ του Matt Winn από τους D*Note που έχουν φάει κόλλημα με τις λυδικές modal κλίμακες του Ravel), "Moonlight" του γάλλου Endorphin (κατά κόσμον Eric Chapus) και "Sarabande" του James Bright (που έχει κάνει τη γνωστή Σουίτα σε Ρε ελάσσονα του Händel να ακούγεται περίπου ρομποτική). Ευτυχώς που προς το τέλος της συλλογής υπάρχει το "Time Lapse" του Ludovico Einaudi, το οποίο ωστόσο θα προτιμούσα στην εκδοχή που υπάρχει στο εξαιρετικό φετινό του άλμπουμ στη Decca In a Time Lapse κι όχι σε remix από τον Afterlife (!), και βεβαίως το "Trouble In Paradise" από τους UNKLE και το Edit Music for a Film του 2008.

Καλώς ή κακώς οι εραστές της καλής μουσικής δεν καλύπτονται από ημίμετρα. Το Café del Mar, αν θέλει να εκπολιτίσει τους υπεράριθμους φαν του, πρέπει να πάρει την απόφαση να ασχοληθεί με την πραγματική λόγια μουσική. Υπάρχουν άλλωστε σε αυτήν αμέτρητες, άπειρες επιλογές κι όχι αναγκαστικά μέσα από το πασίγνωστο ρεπερτόριο. Ποιος σας είπε ότι οι «μάζες» δεν αγοράζουν «ποιότητα»; Απλά πρέπει να τους τη δώσεις. -- Laertis