---

Ο τρίτος δίσκος του αμερικανού Jonathan Wilson - δεύτερος σε εταιρεία - δείχνει (α) ότι ξέρει πολύ καλά τι κάνει και (β) ότι αξίζει να παρακολουθούμε την πρόοδό του. Αν μη τι άλλο, μαζεύει στο Fanfare συμμετοχές από νεανίες τύπου David Crosby, Graham Nash και Jackson Browne (!), στων οποίων αν ψάξεις την ευρύτερη δισκογραφία είναι μάλλον απίθανο να βρεις... αδύνατο σημείο. Άρα δεν μπορεί, κάτι παίζει εδώ. Ο Wilson, ως γνωστόν, έχει συσσωρεύσει σημαντική εμπειρία ως παραγωγός και κατά τα φαινόμενα έχει εντρυφήσει εντυπωσιακά στον καλιφορνέζικο 'soft rock' ήχο (σσ. αισχρός όρος του αμερικανικού marketing) από τις αρχές και τα μέσα των 70s, παρά την ηλικία του που γενικά δε δικαιολογεί κάτι τέτοιο. Κι όμως. Ο μπαγάσας το έχει, έχει φανερά ρίξει πολύωρες ακροάσεις / μελέτες ρεπερτορίου του ύφους των CSN / CSN&Y, Eagles, America, Bread, James Taylor, Dennis Wilson, αλλά και Steely Dan και όλων των σοφιστικέ μαστόρων της κλασικής δεκαετίας. Οπότε τα δεδομένα είναι ότι έχει ταλέντο να γράφει ενδιαφέροντα τραγούδια, στίχους και μελωδίες, και επιλέον ότι ξέρει πώς να αναπτύσσει και να ντύνει τις μουσικές του ιδέες με τον καλύτερο τρόπο. Ρίχνοντας δε στη μαρμίτα και ολίγο χιππισμό και μια δόση κλασικών Pink Floyd - και ολίγους Neil Υοung και John Lennon για την ακρίβεια (και δεν ξέρω τι άλλο) - καταλήγει σε ένα «πιάτο» που πολύ δύσκολα μπορούμε να αρνηθούμε. Chef, un peu plus, s'il vous plaît... -- Laertis