---

"My computer thinks I'm gay | I threw that piece of junk away | on the Champs-Élysées"... (σσ. ...) Έλεος! Έλλειψη έμπνευσης ή απλή προσπάθεια εκμετάλλευσης; Ξύπνα ακροατή, βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα κι ευτυχώς (προς το παρόν) τους φανατικούς μουσουλμάνους «αντάρτες» τους βλέπουμε κυρίως μόνο στην τηλεόραση και το διαδίκτυο. Και δε νομίζω να πολυακούνε Placebo εκεί που τους βλέπουν κανονικά, οπότε στιχουργικοί ακτιβισμοί τέτοιου τύπου είναι απλά εμπορικά τρικ για το δυτικό κόσμο.

Λυπάμαι που το γράφω αυτό για ένα συγκρότημα που ξεκίνησε με εξαιρετικές προδιαγραφές, έβγαλε δύο - ίσως και παραπάνω - σημαντικούς δίσκους, αλλά αυτές ακριβώς είναι οι σκέψεις μου παρά το γεγονός ότι το Loud Like Love (σσ. και εμπορικός τίτλος...) δεν είναι εντελώς αδιάφορο. Έχει όντως μερικά δυνατά τραγούδια ("Hold On To Me", "A Million Little Pieces", "Exit Woods", "Begin the End"), τα οποία δυστυχώς πάλι δεν τ' άκουσα στο ραδιόφωνο αλλά μόνο τώρα που πήρα το δίσκο - και αυτό έχει τη σημασία του. Η επιτυχία, βλέπετε, κατά κανόνα έχει πρώτιστο θύμα το καλλιτεχνικό όραμα που μπορεί να έχουν (είχαν;) κάποιοι χριστιανοί, αλλά αυτή η στατιστική διαπίστωση δεν σταμάτει συνήθως τους ξεροκέφαλους μουσικογραφιάδες από το κάνουν τη διάγνωση και να παραπονούνται εντόνως επειδή περίμεναν περισσότερα. Στο Loud Like Love πολλά πράγματα είναι εντελώς αναμενόμενα, βατά και «φιλικά προς το χρήστη» που λένε - από στίχους και μελωδίες μέχρι και την παραγωγή - και δεν ξέρω αν ακούσετε αμέσως μετά απ' αυτό το δίσκο λ.χ. το Placebo του '96, αν θα σκεφτείτε κάτι διαφορετικό απ' ό,τι γράφω εδώ πέρα. Κάντε πάντως το πείραμα. -- 8ΜΗ