---

Lightning Bolt αλλά δεν ένοιωσα κανένα αστροπελέκι να με χτυπάει... Για να πούμε και του στραβού το δίκιο, οι Pearl Jam δεν είχαν ποτέ την τάση να ροκάρουν ιδιαίτερα άγρια. Γι' αυτές τις δουλειές τω καιρώ εκείνω υπήρχαν άλλοι «επιστήμονες» (Tad, Poison Idea και τα ρέστα). Oι Vedder et al. πάντα στην ουσία μπαλανταδόροι υπήρξαν και φαν του θείου Neil Young (όπως και ημείς άλλωστε) κι αυτήν τη δουλειά πάντα έκαναν καλύτερα. Και στο Lightning Bolt στο συγκεκριμένο αντικείμενο τα καταφέρνουν μια χαρά - η κόρη μου... μου λέει ότι το "Sirens" είναι το χιτάκι του δίσκου (σσ. κατανοητό). Όσο για κεραυνοβολήματα, κάνουν κάποιες προσπάθειες με το αρκετά «πανκ» για τα μέτρα τους "Mind Your Manners", το τρόπον τινά 'bluesy' "Let the Records Play" (που μου κάθησε εξ αρχής πολύ καλά) και το λιγότερο πειστικό - παρά τα κάποια εύηχα ριφάκια του - "Lightning Bolt". Απλώς αυτά. Κάποιες από τις μπαλαντούλες εδώ, όπως λ.χ. το "Yellow Moon", (σσ. πέραν της αδιαμφισβήτης χρησιμότητάς τους στο να κοιμίζουν την κόρη μου) βρίσκω ότι είναι πιο έντιμες ως προς τις προθέσεις και πιο ουσιαστικές ως τραγούδια. Άρα το δεδομένο είναι ότι τίτλος και περιεχόμενα έχουν μια κάποια απόσταση...

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ πάντως με όσα λέω για το Lightning Bolt. Ο δίσκος είναι πολύ καλός, αλλά να... ο,τιδήποτε ακούμε στο αμερικάνικο mainstream ροκ (που για ένα περίεργο λόγο συνεχίζει να αποκαλείται «εναλλακτικό» - η τάση του αδαούς κόσμου να διαστρέφει τις έννοιες των λέξεων είναι πανάρχαια) είναι απ' τα ίδια υλικά και είκοσι χρόνια τώρα έχει καταντήσει πια εξαιρετικά βαρετό. Βέβαια δεν φταίνε οι Pearl Jam γι' αυτό. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τη βασική μουσική φόρμουλα που χρησιμοποιείται για δύο δεκαετίες! Δεν είναι λίγο αυτό. Ούτε λέει κάτι αρνητικό για την ποιότητά τους ως καλλιτέχνες. Αυτοί ακολουθούν τη φύση τους άλλωστε, οι υπόλοιποι τους αντιγράφουν. Όσο καλοί κι αν είναι όμως, το θεματάκι ως ακροατές συνεχίζουμε να το έχουμε. -- Laertis