---

Δεν γνωρίζω ποιο είναι το κοινό της Anneke σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πάντως στην Ελλάδα αποτελείται κατά βάση από ερωτευμένους - «η Anneke είναι η μέλλουσα γυναίκα μου» - μεταλλάδες. Το γεγονός αυτό μας κάνει να κρίνουμε τις δουλειές της λιγάκι παραμορφωτικά αφ' ενός λόγω του έρωτα, αφ' ετέρου λόγω της άγνοιας μας για το τι παίζει στο είδος που η κοκκινομάλλα παίζει εδώ και χρόνια μπάλα. Προσωπικά πάντως μετά τους δύο πρώτους δίσκους πήρα τις αποφάσεις μου και αποστασιοποιήθηκα, γιατί όσες προσπάθειες και να έκανα δεν μπορούσα να συγκινηθώ ιδιαιτέρως. Και πάλι όμως θα προσπαθήσω να κρίνω όπως λέμε αντικειμενικά.

Πέμπτο άλμπουμ λοιπόν, με όνομα Drive. Πρώτο χαρακτηριστικό η υπέροχη, ζεστή, φιλική φωνή που στοίχειωσε τις εφηβείες πολλών. Δεν ξέρω πως είναι στην ζωντανή απόδοση, αλλά στο στούντιο δεν έχει χάσει τίποτα σε σχέση με δέκα χρόνια πριν. Δεύτερο χαρακτηριστικό οι έντονες «θετικές» μελωδίες που θες - δεν θες σε περικυκλώνουν και σου μένουν να τις σιγοτραγουδάς όλη μέρα. Τρίτο χαρακτηριστικό είναι ότι, παρότι συνεχίζει να κινείται στο ίδιο στύλ με τις προηγούμενες δουλειές της, δεν επαναλαμβάνεται και σε κάποια σημεία χρησιμοποιώντας περάσματα που θυμίζουν το παρελθόν ("Treat Me Like a Lady") καταφέρνει και εκπλήσσει. Μεγάλα ρεφραίν, ρυθμικά επιφωνήματα και κιθάρες/ντράμς που χωρίς να καθοδηγούν δεν θάβονται στο πομπώδες ύφος. Στο σύνολο του μιλάμε για έναν εύπεπτο pop rock δίσκο, πολύ εξωστρεφή μουσικά και στιχουργικά, που ορισμένες φορές καταντάει κάπως 'cheesy' για τα γούστα μου. Το συστήνω γιατί φτιάχνει την διάθεση, αλλά ξαναδιάβασε την πρώτη παράγραφο! -- Γιάννης Κυρατζόπουλος