---

Ένας νέος δίσκος από συγκρότημα της παλιάς φρουράς του death metal αποτελεί κατά παράδοση αφορμή για μπυρίτσες, ακροάσεις και διαφωνίες με διαλείμματα για ξεχαρβάλωμα σβέρκου. Οι Deicide λοιπόν στη δύση αυτής της χρονιάς μας προσφέρουν ένα αξιοπρεπές άλμπουμ, αλλά δε μας δίνουν τα μυαλά στο χέρι, ούτε αυτή τη φορά. Ο Glenn Benton τραγουδάει ελαφρώς πιο καθαρά θυμίζοντας, σε συνδυασμό με τη μουσική, τις πρόσφατες στιγμές των Cannibal Corpse. Φαίνεται ότι ο Jack Owen, πρώην κιθαρίστας των κανίβαλων (που υποτίθεται ότι έφυγε για να αφοσιωθεί στους heavy rockers Adrift αλλά μάλλον το death metal είναι η μοίρα του) έχει δώσει ξώφαλτσα έναν άλλον αέρα στη μουσική της μπάντας. Τα τραγούδια είναι βεβαίως αψεγάδιαστα ως οφείλουν, αλλά έπειτα από αρκετές ακροάσεις μου φάνηκε ότι λείπει εκείνο το χαοτικό / βλάσφημο / παιδαριώδες στοιχείο που πάντα έθετε τους Deicide σε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Σκοτώνει βέβαια ως αυτόνομη κυκλοφορία, δεν τιμά όμως το χαραγμένο δια πυρός αναποδοσταύρι στο κούτελο, στο όνομα του οποίου άλλοτε γέμιζαν στάμπες αίματος τα πατώματα των clubs που έπαιζε η μπάντα. Ορίστε λοιπόν, ανοίξτε μπυρίτσα, ακούστε το δίσκο και κράξτε με ελεύθερα. Ξέρω ποιοι είστε! -- Φάνης Μανταίος