---

Είμαι οπαδός του σκληρού ήχου εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Αυτό συνεπάγεται ότι έχω τις αγάπες μου και τις παρεξενιές μου και έχω κάθε δικαίωμα να γίνομαι έως και ισχυρογνώμων. Κατά συνέπεια λοιπόν πολλές φορές ως πιτσιρικάς έβαζα στα κορίτσια που ήθελα να ρίξω (και συνήθως ήταν κολλημένες με το Ten των Pear Jam) να ακούσουν το πρώτο Skid Row, φουσκώνοντας από έπαρση για το πόσο καλύτερο μουσικό γούστο είχα. Με ενόχλησε αισθητικά όταν ο Slash, από την υπερπληθώρα τραγουδιστών που θα έδιναν το δεξί του χέρι για να τραγουδήσουν πλάι του, επέλεξε τον Scot Weiland για φωνή των Velvet Revolver. Πέρασα το τέλος της εφηβείας μου σείοντας το πατάρι του παλιού Wizard στην Κηφισίας και λοιπόν ναι, όταν μια 80s hard rock/poser μπάντα το γυρνάει σε alternative / grunge / stoner ξυνίζω χειρότερο και από τον Dave Mustaine.

Η πρώτη μου επαφή με τους W.A.N.T.E.D. έγινε όταν άνοιγαν για τους Dokken (το 2006 αν θυμαμαι καλά) και σίγουρα ήταν μια πολύ καλή 'hairspray' metal μπάντα. Αυτό που ακούω στο Meat 'n Greed μοιάζει με Soundgarden και νομίζω ότι αν φτάσατε μέχρι εδώ έχετε ήδη καταλάβει ότι όταν στο line-up εκείνου του Rockwave με headliner τον Robert Plant οι Europe έπαιξαν κάτω από τον Chris Cornell ξενέρωσα...

Ακούγοντας προσεκτικά το δισκάκι όμως είναι εμφανές ότι οι W.A.N.T.E.D. έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά. Οι συνθέσεις ρέουν η μία μετά την άλλη και τόσο η παραγωγή όσο και η τραγουδοποιία κρατάνε το ενδιαφέρον αμείωτο καθ' όλη τη διάρκεια της ακρόασης. Προφανώς η αλλαγή έγινε προς το συμφέρον της ποιότητας και ειλικρινά πιστεύω πως δοθείσης της ευκαιρίας τα τραγούδια τους έχουν τα φόντα να παίξουν δυνατά στα ραδιόφωνα. Όταν δε αποφασίζουν να ροκάρουν πιο άγρια, μπάντες σαν τους Buckcherry τρώνε τη σκόνη τους. Κοντολογίς μπορεί να με κακοκάρδισαν, αλλά το υλικό του Meat 'n Greed δε μου επιτρέπει να τους κακοκαρδίσω. -- Φάνης Μανταίος