---

Η αναβίωση του thrash metal ήταν απαραίτητη, αναπόφευκτη, δημιουργικότατη, μέρος της φυσικής εξέλιξης και τόσο μοιραία όσο οι χαρακτήρες του ποιήματος του Βάρναλη. Με λίγα λόγια τη διασκεδάσαμε όλοι. Μπάντες και ακροατές, μεταλλοπατέρες και αμούστακοι. Ακόμα και εμείς που παλιότερα υπερηφανευόμασταν αστειευόμενοι ότι έχουμε γεννηθεί τη χρονιά που κυκλοφόρησε η τάδε ή η δείνα thrash δισκάρα.

Οι Warbringer δεν ανήκουν ούτε στην ηρωική γερουσία που διεκδικεί θέση ανώτατου αξιωματικού στο υπουργείο, ούτε στις νέες και ακμαίες δυνάμεις καταδρομών του ιδιώματος που υπακούουν τυφλά τις διαταγές τους με ευχάριστα καταστροφικές συνέπειες. Είναι από τη γενιά που έβγαλε την Ευελπίδων με υποτροφία και πλέον χαράζουν τη δικιά τους πορεία στο χώρο.

Έχοντας αριστεύσει στον παραδοσιακό ήχο, κάνουν επιτυχώς το καίριο βήμα να επαναπροσδιορίσουν τον ήχο τους εισάγοντας νέα στοιχεία. Τα ριφ και οι ρυθμοί γίνονται πολύπλοκοι. Τα μέλη αλλάζουν προς όφελος του τελικού αποτελέσματος, το οποίο καταφέρνει να βουλώσει τα στόματα όσων πάνε να τους κατηγορήσουν για ξεπούλημα. Ακόμα και το εξώφυλλο δεν παραπέμπει σε ευθύ thrash metal. Από τη στιγμή όμως που σε ένα "Hunter Seeker" οι σβέρκοι σπάνε αλλά και το ενδιαφέρον παραμένει αμείωτο καθ' όλη τη διάρκεια των (πολλών) ακροάσεων, μιλάμε για έναν δίσκο που σε άλλες, πιο δίκαιες και ρομαντικές  εποχές θα εκτόξευε στα ύψη τη μπάντα.

Κάποιοι τους τοποθετούν στην αφρόκρεμα μαζί με τους Vektor. Συμφωνώ με την αφρόκρεμα, διαφωνώ με τη σύγκριση (οι Vektor είναι η ίδια η κορυφή). Το σίγουρο είναι ότι αυτός είναι από τους δίσκους που σου κλείνουν το μάτι και σου ξεχαρβαλώνουν το κουμπί του 'replay'. Οι «μοντέρνοι» δε θα προσπεράσουν και οι 'true' οφείλουν να την καταβρούν. -- Φάνης Μανταίος