---

Ο δεύτερος διεθνής δίσκος του Μπαλινέζου κιθαρίστα Dewa Budjana, μόλις πέντε μήνες μετά το ντεμπούτο του στην MoonJune Records, το Dawai in Paradise, αποχωρίζεται πολλά από τα «έθνικ» στοιχεία εκείνου του άλμπουμ, ακούγεται πολύ πιο δυτικός και εκ πρώτης όψης εύκολος στο αυτί. Εδώ τον Dewa συνοδεύουν πλέον γνωστοί αμερικανοί jazz μουσικοί (Larry Goldings - πιάνο & όργανο, Bob Mintzer - σαξόφωνα & μπάσο κλαρινέτο, Peter Erskine [πρώην Weather Report] - ντραμς, Jimmy Johnson - μπάσο, καθώς και η τραγουδίστρια Janis Siegel από τους Manhattan Transfer) και είναι φανερό ότι με αυτό το πολύ ικανό σχήμα έχει απελευθερώσει ως συνθέτης την τάση του για τη δυτική «ποπ» (σσ. χμ, με την ευρεία έννοια του όρου βεβαίως). Ρισκάρει δε σε σημεία να κατηγορηθεί από πρόχειρους ακροατές ως δημιουργός 'easy listening' και cool mainstream post-bop μουσικής (αν ευσταθεί κάτι τέτοιο ως όρος), αλλά ο μπαγάσας τελικά αποφεύγει την κατηγορία, γιατί έχει πάντα ως άσο στο μανίκι την κατάλληλη στροφή στην ανάπτυξη των συνθέσεών του που καθησυχάζει τον διεστραμμένο prog / fusion φαν κάθε φορά που κάτι στραβό του περνάει από το μυαλό. Έχει βλέπετε ο Dewa κατά τα φαινόμενα την απαιτούμενη παιδεία και το καλό γούστο και τα καταφέρνει. Όπως δε είχαμε καταλάβει και από το Dawai in Paradise, δεν έχει επίσης και κανένα άγχος για να πείσει για το πόσο καλός κιθαρίστας είναι - είναι πάντως πολύ καλός! - κι έτσι δεν καταφεύγει σε εκτός τόπου σολιστικές επιδείξεις και το τελικό αποτέλεσμα στη δουλειά του ακούγεται εξίσου σοφιστικέ αλλά και ευκολοχώνευτο. Το «επουράνιο» (λόγω εξωφύλλου και ονόματος) Joged Kahyangan το έχουμε ήδη ακoύσει δέκα απανωτές φορές και ξαναπατάμε το 'play'. Καταλάβατε... -- Γιάννης Ζώης